Column Alice Loeters | Uitvaartzorg

COLUMN JUNI | Vakantie en rouw

Het is zomer, er is een zekere vrolijkheid, het is de vakantieperiode. In principe is de vakantie een langere periode van tot rust komen, inspiratie opdoen en niets moeten. Maar wat als de vakantie wordt doorkruist met een rouwproces om het recent gemis van een dierbare.

In nazorggesprekken hoor ik terug hoe mensen hiermee omgaan en gelukkig hoor ik vaak dat in de directe familie- en vriendenkring voldoende steun wordt ervaren. Er komen uitnodigingen om mee te gaan op vakantie. Als dit meegaan een oprecht goed gevoel geeft is dat een grote steun.

Toch worstelen mensen in rouw met een aantal zaken. Wordt er dan vanuit gegaan dat ze op vakantie vrolijk zullen zijn en de bloemetjes buiten zetten? Want vakantie moet toch vooral leuk zijn. En zo voelt iemand zich niet. Ook kunnen er schuldgevoelens zijn. Is het fatsoenlijk om nu alweer op vakantie te gaan. Laat ik mijn dierbare niet in de steek? Wordt er nu gedacht dat ik klaar ben met mijn verdriet? Fijn is het als de omgeving hierop ondersteunend reageert. Iemand kan bijvoorbeeld aanbieden om in de afwezige periode het graf te gaan bezoeken.

Het is goed te beseffen dat gevoelens van verdriet, woede, onmacht en schuldgevoelens, behorende bij het rouwproces, niet voor een vakantieperiode kunnen worden gestald. Rouw kan niet even opzij worden gezet. Juist in deze periode kunnen veel herinneringen boven komen en dit kan een confrontatie betekenen met activiteiten die je jarenlang samen deed. Belangrijk is dat hiervoor begrip is. Begrip voor wat iemand in rouw doormaakt en hiervoor een luisterend oor is.

Want de eerste vakantie zonder is niet zomaar iets. Iemand omschreef het gevoel hierover ooit met: wisselvallig en zo nu en dan opklaringen.

Alice Loeters persoonlijke uitvaartzorg

www.aliceloeters.nl | 0255 – 517452


COLUMN MEI II | Voortleven als boom of struik

Na de crematie kan de as worden verstrooid of bewaard. Sinds kort is er een derde keuzemogelijkheid. De crematieas kan worden gebruikt als voedingsbodem om uit te groeien als boom of struik.

Deze z.g. bios-urn bestaat uit een onderste gedeelte met de as van de overledene en het bovenste gedeelte bevat de gekozen boom of struik. Daarna wordt de urn ingegraven. Op welke locatie dat gebeurt is erg persoonlijk. In eigen tuin of in een vertrouwd gebied waar de overledene graag was. Dan is toestemming van de eigenaar van de grond nodig.

De wortels groeien in de as en nemen daar de voedingswaarde uit op om tot groei te komen. De keuze van welke boom of struik is vrij. Dit kan gebaseerd zijn op symboliek, karakter of een boom of struik met een bijzondere betekenis voor de overledene. Bijvoorbeeld de eikenboom die symbool staat voor stabiliteit of de vlinderstruik die meer het spirituele symboliseert. Wel is het een voorwaarde dat het een eenjarige boom of struik is en dat ze goed gedijen in het Nederlandse klimaat.

De bios-urn is na 7 tot 9 maanden vergaan in de aarde. Zo biedt het de boom of struik ruimte tot verdere groei. Deze levende en groeiende herinnering aan de overledene kan veel troost geven vooral ook als plek om te bezoeken.


COLUMN MEI | Een waardig boedelafscheid na overlijden

Regelmatig krijg ik de vraag of ik een professionele en betrouwbare organisatie ken die na overlijden de boedelontruiming op zich kan nemen. Soms om fysieke redenen, omdat het erg zwaar werk is. Soms ook omdat in deze emotionele tijd van rouw en verdriet de relaties in de familie onder druk kunnen komen te staan, omdat in korte tijd zoveel samen geregeld moet worden. Ook kan tijddruk vanuit de zorginstelling of de verhuurder een rol spelen. In zorginstellingen moet vaak binnen een week een kamer of appartement worden opgeleverd.

 

De eerste stap is dat de nabestaanden zelf de gewenste inboedel verdelen. Dit kan emotioneel erg belastend zijn, omdat ook zoveel herinneringen kleven aan al die vertrouwde spullen. Als dit is gebeurd kan een professioneel bedrijf in beeld komen.

Meestal wordt in het huis zelf een afspraak gemaakt, zodat kan worden besproken wat de bedoeling is en wat de mogelijkheden zijn. Daarna wordt een offerte op maat opgesteld. Is het de bedoeling dat bezemschoon wordt opgeleverd? Zijn er nog waardevolle onbeschadigde spullen die aan een veilinghuis kunnen worden aangeboden en minder waardevolle spullen die aan goede doelen worden gegeven als het Leger des Heils? Moet ook worden schoongemaakt, gerepareerd of geschilderd? Moet ook de tuin worden aangepakt?

Soms kom ik in een huis vol met stickertjes met namen op de spullen. Dan heeft de overledene de moed gehad om samen met de nabestaanden te kijken wie wat graag wil hebben. En vooraf had ze afgesproken dat als dit problemen zou geven er lootjes zouden worden getrokken. Want zeiden ze: ‘Ma wilde een waardige afsluiting ook van dat laatste hoofdstuk’. En dat was gelukt!


COLUMN APRIL | De mozaiekuitvaart

Peter is gescheiden van Marijke en leeft alweer jaren samen met Gea. Peter heeft 3 kinderen en 5 kleinkinderen. Gea is weduwe van Paul. Zij hebben samen 2 kinderen en 1 kleinkind.

Als Peter plotseling overlijdt moet de uitvaart worden geregeld. Peter heeft niets op papier gezet. Hij wilde daar liever niet over praten. Niemand weet wat zijn wensen zijn voor de uitvaart.

Als wij worden gebeld zitten wij met de verschillende gezinsleden om de tafel en tasten af om tot de juiste besluiten te komen. Iedereen heeft hetzelfde belang voor ogen: een waardig afscheid in de geest van Peter en waar iedereen zich in kan vinden.

Voor ons is het belangrijk om vooral aandachtig aanwezig te zijn vanuit het besef dat al deze mensen een speciale relatie met Peter hebben gehad. Het kost soms de nodige tijd, maar ervaring leert dat juist het gezamenlijk gevoelde verdriet ertoe kan bijdragen dat een band ontstaat en er verbondenheid is. Dat helpt de pijn te dragen en brengt dichter bij elkaar.

Als Peter zijn wensen wel op papier had gezet, is het wettelijk gezien de plicht om deze redelijkerwijs uit te voeren. Dat zou de situatie wel wat gemakkelijker maken.

Een op de 10 gezinnen is op dit moment een z.g. samengesteld gezin. Van de kinderen van deze ouders krijgt 40% te maken met een stiefouder.

Ze worden ook wel mozaiekgezinnen genoemd. De mozaiekstukjes bij elkaar kunnen een mooi produkt opleveren. Als de verschillende gezinsleden goed samenwerken in goede harmonie is het eindresultaat: een waardig, warm en troostrijk afscheid.